Kamfanin Dillancin Labaran Hauza ya rawaito cewa, littafin Muhawara 101 Masu Ban Sha’awa, na Muhammad Muhammadi Ishtihardi, ya tattara muhawarori daban-daban kan batutuwan aƙida da addini. Wannan labari na ɗaya daga cikin muhawarorin da littafin ya kunsa.
A ƙasar Masar, akwai wani mutum mai suna Abdulmalik, wanda ake yi wa laƙabi da Abul Abdullah saboda yana da ɗa mai suna Abdullah. Abdulmalik ya kasance yana musanta samuwar Allah, yana ganin cewa duniya ta wanzu ne da kanta. Da ya ji cewa Imam Ja’afar Sadik (AS) yana zaune a Madina, sai ya yi tafiya zuwa can domin yin muhawara da shi kan sanin Allah. Amma da ya isa Madina, sai aka sanar da shi cewa Imam ya tafi Makka domin gudanar da aikin Hajji.
Abdulmalik ya tafi Makka, inda ya tarar da Imam Sadik (AS) yana ɗawafin Ka’aba. Ya shiga cikin masu ɗawafi, sannan da gangan ya yi karo da Imam. Imam ya tambaye shi sunansa, sai ya ce Abdulmalik, wato bawan sarki. Da Imam ya tambaye shi alkunyarsa, sai ya ce Abul Abdullah, wato mahaifin bawan Allah. Imam ya tambaye shi ko wannan sarki da yake bauta wa na duniya ne ko na sama, sannan ya tambaye shi ko ɗansa bawan Allah na sama ne ko na duniya. Abdulmalik ya kasa ba da amsa. Daga nan Imam ya ce masa ya jira har ya gama ɗawafi, sannan su zauna su tattauna.
Bayan Imam ya gama ɗawafi, Abdulmalik ya zauna a gabansa tare da wasu ɗaliban Imam. Imam ya tambaye shi ko ya san abin da ke ƙarƙashin ƙasa, alhali bai taɓa shiga cikinta ba. Abdulmalik ya ce bai sani ba, amma yana zaton babu wani abu a ƙarƙashinta. Imam ya bayyana masa cewa zato da shakku alama ce ta rashin cikakken sani. Haka kuma, ya tambaye shi ko ya taɓa hawa sama ko ya san abin da ke cikinta. Da ya ce a’a, Imam ya tambaye shi dalilin da ya sa yake musanta samuwar Allah alhali bai san komai game da abubuwan da ke sama da ƙasa ba. Abdulmalik ya amsa cewa babu wanda ya taɓa yi masa magana irin wannan.
Imam Sadik (AS) ya ƙara bayyana masa cewa wanda bai da ilimi ba zai iya kawo hujja a kan wanda yake da ilimi ba. Ya ce rana da wata suna bayyana a sararin sama, suna tafiya bisa hanyoyinsu da aka ƙayyade, sannan su koma. Idan suna da cikakken ikon zaɓar tafiyarsu, me ya sa suke komawa bisa tsarin da aka sani? Idan kuma ba su da wani tsarin da ke tafiyar da su, me ya sa dare ba ya zama rana, rana kuma ta zama dare? Imam ya jaddada cewa akwai wani iko mafi girma da ke tafiyar da su.
Daga nan Imam ya tambayi Abdulmalik game da ra’ayinsa cewa zamani ne ke tafiyar da abubuwa, inda ya ce idan zamani ne ke tafiyar da mutane, me ya sa yake mayar da su? Ya kuma ja hankalinsa kan yadda sama take a sama, ƙasa take a ƙasa, kuma tsarin halittu yake tafiya ba tare da ruɗani ba. Waɗannan hujjoji masu ƙarfi sun sa Abdulmalik ya bar shakku, ya yi imani da samuwar Allah, ya kuma shaida cewa Allah ne Ubangiji kuma Mai mulkin sammai da ƙasa, wanda yake riƙe da su.
Bayan haka, Humran, ɗaya daga cikin ɗaliban Imam, ya bayyana farin cikinsa da yadda Imam ya jagoranci mutumin zuwa ga imani. Abdulmalik kuma ya roƙi Imam ya karɓe shi a matsayin ɗalibi. Imam ya umurci Hisham bn Hakam, ɗaya daga cikin fitattun ɗalibansa, da ya koya masa ilimin Musulunci da hukunce-hukuncensa. Hisham ya koyar da shi har ya samu ingantacciyar aƙida, kuma Imam Sadik (AS) ya yaba da imaninsa da kuma hanyar koyarwar Hisham.
Madogara:
Usulul Kafi, juzu’i na 1, shafuka na 72–73.
Ra'ayinka